In het begin was er alleen een bestuur. Dit bestond uit vertegenwoordigers van de Provincie, de katholieke en protestantse kerken en diverse erfgoedinstellingen, zoals de Kastelenstichting. "Zo af en toe hadden we een soort werkoverleg met de mensen van het dagelijks bestuur", weet Gert zich te herinneren. "Verder werkten we als een soort kleine zelfstandigen. Voor de bestuurders was het werk voor Monumentenwacht een kleine nevenfunctie. Ze regelden wat organisatorische zaken, maar ze hadden weinig verstand van de uitvoeringspraktijk. Wij hadden destijds wel veel contact met de bestuurders. Geleidelijk aan werd de organisatie groter. Er kwam telkens een team bij. We hadden nog steeds veel vrijheid en dat is heel mooi. Maar er moest wel een keer iemand komen om zaken te coördineren en om wat meer toezicht uit te oefenen." 

De noodzakelijk geachte directeur kwam er uiteindelijk in 1999, in de persoon van Wichert van Dijk. "Als monumentenwachters zijn we nauw betrokken geweest bij de sollicitatieprocedure. We hebben uitgebreid overlegd over wat het belangrijkste was: dat de nieuwe directeur bouwkundige kennis zou hebben of dat hij (of zij) zou kunnen sturen. De conclusie was dat het laatste het zwaarste woog. Daar was ik het mee eens."   
 

Contacten in de keet
In 1999 werd aan de tot appartementen verbouwde Martinuskerk aan de Oude Gracht in Utrecht herstelwerk uitgevoerd. Monumentenwacht adviseerde daarbij. In dat kader nam Gert deel aan de bouwvergaderingen. Directeur Wichert van Dijk deed dat eveneens, maar toen als vertegenwoordiger van de Vereniging van Eigenaren. "Ik zie ons nog zitten in de bouwkeet", vertelt Gert. "Op een gegeven moment vraagt Wichert, die de advertentie voor een directeur had gezien, aan mij: 'wat is dat eigenlijk voor een club, Monumentenwacht Utrecht?' Dat heb ik hem toen verteld. Hmm, toch maar solliciteren, was zijn conclusie. Nu is hij al twaalf jaar onze directeur."

 
Na het depot in Benschop kwam er ook een depot in Amersfoort. Met enkele bussen en materialen. Door deze spreiding lukte het om de aanrijtijden naar de abonnees beperkt te houden. Later is er nog een depot in Houten gekomen en weer later zijn Benschop en Houten samen opgegaan in de locatie Lunetten. Jarenlang waren kantoren, bussen en materiaalopslag hier gevestigd, onder een viaduct van de oostelijke ringweg rond Utrecht. In 2011 heeft Monumentenwacht een fraai gerestaureerd gebouw betrokken op een steenworp afstand van de oude locatie, op fort Lunet. Dit biedt kantoor- en werkruimte voor een groot deel van de medewerkers. De directie en administratie waren lange tijd gevestigd in de Utrechtse Herenstraat. In 2007 zijn zij verhuisd naar Amersfoort. In deze stad bevindt zich ook nog altijd het tweede depot. 

"In het verleden woonden één of twee wachters de bestuursvergaderingen bij, maar sinds de komst van een directeur is dat niet meer zo. We hebben wel regelmatig werkoverleg. Gemiddeld ongeveer eens in de twee maanden. Daar zijn in principe alle wachters bij aanwezig. Er wordt gesproken over nieuwe ontwikkelingen en producten, maar ook over eventuele problemen. Meestal hebben directie en bestuur daar wel begrip voor en wordt er een oplossing gevonden."

Gert Verwoerd vertelt over de werkzaamheden rond de wijzerplaat van de NH kerk te Benschop.